Czuję się jak w potrzasku. Generalnie.

Robię wewnętrzne porządki, weszłam w ich nowy etap - mam aktualnie lat szesnaście.

Robię też porządki zewnętrze, które na dzień dzisiejszy oznaczają udział w sprawie rozwodowej.

Mojej, rzecz jasna. 

Jest mi w związku z tymi porządkami permanentnie niedobrze. 

Poza tym marazm i ogólny bezruch, odrętwienie aż po mózg.

I w związku z tym też mi wciąż niedobrze.

Wybaczcie więc proszę, że więcej mam do przemilczenia, niż opowiadania.

Wracam wczoraj z pracy do domu, przechodząc przez salon widzę leżącą przy szafce ze sprzętem okładkę płyty. Podniosę - myślę sobie - co się będzie po podłodze walać. Po chwili trzymam w dłoni znajomą okładkę "The Night" Morphine, tę samą, którą wyjęłam wczoraj ze skrzynki na listy, a która aktualnie powinna leżeć głęboko ukryta przed oczami Kolegi. Ruszam więc do Niego, ze strasznym w głowie scenariuszem, że kupił ją sobie cudem jakimś właśnie dzisiaj, albo co gorsza natknął się na nią gdzieś w domu i to pewnie mniej niż bardziej przypadkiem.

- Skąd masz tę płytę? - pytam podejrzliwie.

- Od ciebie - słyszę w odpowiedzi, nie zauważając w niej zdziwienia i krew mnie zalewa na tę Jego bezczelność - nie dość, że przegrzebał mieszkanie to jeszcze mnie o tym informuje. 

- Tak? A kiedy ci ją dałam? - pytam, a oczy mrużą mi się niebezpiecznie.

- No... nie pamiętam. Na urodziny, czy imieniny... jakoś tak niedawno. A co? - zaczyna się śmiać - dostanę jeszcze jedną...???

No więc tak, jeszcze jedną dostaniesz, bo zapomniałam, że już Ci ją dałam. A poza tym kupimy specjalną szafkę na kolejne egzemplarze tego albumu, w końcu okazji nie zabraknie. 

Super - mówi - będziemy w ten sposób odliczać kolejne szczęśliwe lata razem.  I wiesz - dodaje - strasznie kocham tę płytę, co ją od ciebie dostałem, ups, dostanę, hm... jedno i drugie....

- You passed your test.

- Really?????!!!!

Teraz tylko oczekiwanie na wyniki moich sobotnich egzaminów i koniec z przyswajaniem wiedzy koniecznej. W kolejce czeka ukochany francuski i chcę mieć wreszcie na niego przestrzeń.

Z nowości, dostałam propozycję pracy w Polsce. Nie jest broń bosze wymarzona, ale za to przyszłościowa. Z uwagi na tragiczna sytuację finansową, rozważam ją bardzo poważnie, tym bardziej, że do namysłu mam parę miesięcy. Poza tym social welfare na dwa tygodnie przed świętami zawiesił mi zasiłek, a szanse, że go odwiesi są raczej żadne. Zatem w ramach godzenia się z tym, że w tym roku ani choinki, ani prezentów, ani nawet kotletów nie będzie, kupiłam sobie za ostatnie pawie pieniążki winko i czczę swój najnowszy sukces. W końcu, pocieszam się jako nowonarodzona optymistka, nie wiadomo, co czeka za zakrętem.

W Dublinie rozczarowała jedynie pogoda - zimno i wiatr, i lodowaty deszcz zacinający w poprzek, uniemożliwiające wędrówki po ulubionym mieście. Za to Hey wynagrodził wszystkie niepokoje, rozpędził troski i napełnił dobra energią na cały następny dzień. Półtorej godziny muzycznego pazura, szarpanie zmysłów i siła pompowana w ciało - to wszystko, czego oczekuję od muzyki na żywo, szczególnie, w wykonaniu ulubieńców. Po koncercie Czarna zabrała nas na nocną przejażdżkę w góry, do najwyżej położonego w Irlandii pubu - Johnnie Fox. Wypełniony po brzegi bawiącymi się ludźmi i irlandzką muzyką, przeniósł nas ten wiekowy, klimatyczny lokal w zupełnie inny wymiar - przy długich ławach, śpiewaliśmy ze wszystkimi lokalne szlagiery, zapominając o codzienności, pozostawionej gdzieś u podnóży Wicklow.

A codzienność? Czekała na nas w Limerick, z kolejnymi rozdziałami do nauki, z ironią typową dla każdego "trzeba" i nie zawsze miłymi niespodziankami. Zaczynam odliczać czas, to ostatnia prosta przed egzaminami. Rzeczywistość płata figle, staram się jej nie dawać. Niełatwe to, oj niełatwe. Jeszcze tylko dziesięć dni...

I to co wciąż gra mi w głowie, już pokochałam te płytę...

Nie wiem doprawdy, ile czasu potrzebuję, by nazwać ten stan szczęściem, ale raczej jest bliżej niż dalej.

Sesje z Frances nabierają tempa. Opór słabnie, chętniej i więcej wkładam pracy w te wtorki, by dostać więcej siebie. Już nie kroczę powoli, każde spotkanie to skok w nadprzestrzeń - mierzymy celnie i uderzamy w sedno - sukcesywnie tkam nową mapę siebie jak gobelin i oglądam ją z rosnącym zadowoleniem. Splot uczuć, myśli, okoliczności - we wszystkich odcieniach, z pomocą aniołów, które powróciły. Nić jeszcze wiotka, delikatna, ale wzór zdecydowany, a wiązania mocne.

Jesiennie i Pearl Jamowo. Nowa płyta tak bardzo na czas. Czas tak bardzo na nowe. Nowe kasztany i liści barwnych więcej niż zazwyczaj. Nowe - dobre wiadomości, nowe w niektórych smutki. Nowe wyzwania, terminy. Nowe rocznice, zdjecia i wspomnienia. Nowe daty.

Każdy dzień to nowy terminal. 

W każdym dzisiaj wiecej jutra niż przeszłości.

Tak jak pełna życzliwości przyjaźń żegnała mnie w Łodzi, tak w domu witało wszystko to, do czego się tęskni, do czego chce się wracać. Same dobre niespodzianki, radośnie informujące, jak wyczekiwana byłam. Nagroda za moją tęsknotę, przypieczętowanie cudownego urlopu. I tak, jak smuciło mnie pożegnanie z Łodzią, tak cieszyłam się powrotem do domu.

Są chwile, kiedy dobrze jest wrócić.

Są ludzie, do których powrót to prawdziwa radość.

Tymczasem sprawdziłam prognozę pogody dla Limerick na najbliższe dziesięć dni i wszystko wskazuje na to, że będzie tu ciepło i uwaga - słonecznie oraz bezdeszczowo (wcale jedno nie wyklucza drugiego). Dla Łodzi boję się sprawdzić. Od czasu, kiedy parę lat temu słoneczny Limerick zamieniłam na deszczową Barcelonę, wiem, że mam w kwestii aury pecha. Pozostawiam więc sobie złudzenia.

Tak czy owak nadchodzę i wygląda na to, że nic mnie nie powstrzyma.

Tymczasem rozpoczynam sezon grzewczy, zapoznając się ze skomplikowanym systemem obsługi naszego gazowego pieca. Jednoczesnie gnam do Lidla zakupić za grosze urządzenie cieplne stopy masujące i przeglądam katalogi w poszukiwaniu elektrycznych koców oraz piżam - śpiochów, takich co to zmarznąć się w nich nawet na Syberii nie da. 

I plany robię na wypad jesienny, który już za tydzień. Kalendarz puchnie niebezpiecznie, portfel do łez się zaśmiewa, a ja naiwnie wierzę w okruchy lata na łódzkich ulicach, resztki ze słonecznej uczty, którą już wszyscy się nasyciliście.

I czekam każdego spotkania, i tęsknię, i coraz bardziej się cieszę.

Myślę o ostatnich pięciu latach, o każdym kolejnym sierpniu. O tym, jak życie może się zmienić nieprzewidzianie, w ciągu zaledwie paru jesieni.

Z jaszczurką, co prawda TO ma wspólny jedynie ogon, ale urocze jest i jakoś z klimatem moim kompatybilne ;-)

Cisza, cisza, cisza. Opluta wyciągnięta ręka.

Kolejną noc mam łóżko tylko dla siebie.

Zaczynam się przyzwyczajać.

I tak na przykład zapragnęłam dla kondycji wrócić do porannych marszobiegów do pracy, ale tylko wtedy, gdy nie pada. Ile razy w ciągu ostatnich dwóch tygodni trenowałam? Dwa. W tyle dokładnie poranków mogłam zostawić samochód przed domem.

Zasadziłam koperek w doniczce, co by wzbogacić kuchenny zielnik o tę rzadką tutaj roślinkę i dziś powinna zacząć wyrastać ponad powierzchnię wilgotnej ziemi. Niestety, od momentu zasiania ani jeden słoneczny promyk nie zaszczycił doniczki swoją wizytą, podejrzewam więc, że już po nasionkach. Ogrodnik ze mnie żaden, więc ani tego nie sprawdzę, ani zainterweniuję. Powoli też żegnam się ze smaczną wizją kiełków rzodkiewki, które powinny już pokrywać grubym kłębiastym dywanem przygotowany talerzyk. Obawiam się, że wilgoć nie wystarczy do rozwoju - większość żywych istot potrzebuje też światła. 

Wreszcie liczne nasze wyprawy. Znów wylądowaliśmy nad oceanem i znów bacząc na poranne burasy za oknem nie zaopatrzyłam się w żaden sprzęt do pływania. A niedziela, choć pochmurna, okazała się dniem ciepłym i woda też miała zaskakująco przyjazną temperaturę. Plaża w Ballybunnion pełna była amatorów kąpieli, bo Irlandczycy są optymistami. Mogłam tylko patrzeć z zazdrością.

Za to odzyskałam wreszcie swój aparat. To naprawdę dobra wiadomość. Choć pewnie gorszą jest ta, że ogólnie panująca wilgoć miała wpływ na jego kiepską kondycję. Ale cóż, gdybym miała robić zdjęcia tylko w suche dni, nie potrzebowałabym aparatu wcale.

Tymczasem radzę sobie z irlandzka aurą "uniwersalnie" - w torebce mam zawsze parasolkę i okulary przeciwsłoneczne. I wierzcie, lub nie, ale dość często używam ich jednocześnie.